Mijn Vitaal: "Het is veel meer dan oppassen"
NieuwsAls je op woensdag bij de Amstelveense Marijke (81) aanbelt, is de kans groot dat Bobbie je als eerste begroet. Het vrolijke hondje is inmiddels niet meer weg te denken uit Marijkes leven. “Bobbie geeft me zoveel extra’s,” vertelt ze. “En als we naar mijn volkstuin gaan, mag ze zelfs bij mij in bed slapen.”
Na het verlies van haar eigen hondje Luna, vier jaar geleden, moest Marijke een moeilijke beslissing nemen. Vijftien jaar lang waren ze onafscheidelijk geweest. Een nieuwe eigen hond nemen voelde niet verstandig meer. “Op een gegeven moment moet je ook realistisch zijn over je leeftijd en ook het ‘s avonds uitlaten vond ik minder prettig worden”, zegt ze.
Toch miste Marijke de gezelligheid van een hond in huis ontzettend. Daarom nam ze contact op met Stichting OOPOEH. Zo maakte ze kennis met Anke en haar hondje Bobbie, ook uit Amstelveen.
Veel extra’s
Vanaf de eerste ontmoeting was er een klik. “Bobbie voelde zich hier direct thuis,” vertelt Marijke. “En ook het contact met Anke was gelijk heel vertrouwd.” Sindsdien gaan Marijke en Bobbie elke woensdag samen op pad. In de groene omgeving rondom haar flat zijn genoeg mooie wandelroutes te vinden.
Bobbie geeft Marijke veel extra’s: een lief vriendje op de bank, een trouw maatje dat je in de gaten houdt en het vaste ritme van de wandelingen. Dat doet Marijke heel goed, niet alleen de extra beweging. “Met zo’n lief hondje raak je makkelijk aan de praat met buurtgenoten”, vertelt ze.” Ik heb altijd aanspraak en dan vertel ik natuurlijk trots dat ik op Bobbie pas via Stichting OOPOEH.”
Bijzondere vriendschap
Wat Marijke vooraf niet had kunnen bedenken, is dat het oppassen haar nog iets anders zou brengen: een bijzondere vriendschap met Bobbies baasjes Anke en Rolf. “Dat is misschien wel de leukste verrassing die het oppassen me heeft gebracht,” zegt ze. “We vieren verjaardagen en kerstmis samen en eten af en toe lekker mosselen. Het zijn zulke fijne mensen. Ze staan altijd voor me klaar.”
Anke en Rolf brengen Marijke regelmatig naar haar geliefde volkstuin. En als er gesnoeid moet worden, dan doen ze dat graag. Anke en Rolf weten dat hun hondje iedere week een liefdevol tweede thuis heeft. En Marijke geniet van de gezelligheid; van Bobbie én van de warme band die er door het oppassen is ontstaan.
113
Marijke was altijd al een bezige bij en dat is ze nog steeds. Ze zit in de bewonerscommissie van haar flat, was tot voor kort vrijwilliger bij de buurtmaaltijd voor alleenstaande senioren en is een fanatiek tuinierster. In haar volkstuin heeft ze al 53 jaar een tuin met een knus huisje. Voor haar pensioen runde ze maar liefst 28 jaar het grote personeelsrestaurant van KLM. Ook met Bobbie wil ze nog heel lang doorgaan. “Ik word namelijk 113!”